با فرارسیدن فصل تابستان و افزایش مصرف برق در بخش خانگی، بار دیگر صنایع کشور قربانی نخست کمبود برق شدهاند. قطع برق ناگهانی در شهرکهای صنعتی و کارگاههای تولیدی، نهتنها موجب توقف خط تولید، بلکه باعث از بین رفتن مواد اولیه، آسیب به دستگاهها و نارضایتی مشتریان شده است.
در هفتههای اخیر، گزارشهای متعددی از نقاط مختلف کشور مبنی بر خاموشیهای چندساعته در مناطق صنعتی منتشر شده که بدون اطلاع قبلی و برنامهریزی مشخص رخ دادهاند. این خاموشیها، بسیاری از صاحبان صنایع را با چالش جدی مواجه کرده و بخش قابل توجهی از نیروی کار را به تعطیلی موقت یا کاهش شیفتهای کاری سوق داده است.
یکی از فعالان صنعتی در شهرک صنعتی خیام نیشابور میگوید: «هر ساعت قطعی برق در کارخانهای مثل ما که تولید مداوم دارد، معادل میلیونها تومان زیان است. خط تولید متوقف میشود، مواد اولیه آسیب میبیند و حتی گاهی دستگاههای ما به دلیل قطع و وصل مکرر برق، دچار نقص فنی میشوند.»
دولت در سالهای اخیر وعدههایی برای مدیریت بهینه انرژی و توسعه زیرساختهای تولید برق داده بود، اما هنوز بخش عمدهای از تأمین برق صنایع وابسته به مصرف عمومی و بدون اولویتبندی مشخص است. این در حالی است که در بسیاری از کشورها، برق صنایع در اولویت قرار میگیرد تا موتور تولید کشور از حرکت نایستد.
از سوی دیگر، قطعی برق در ساعات پیک مصرف، باعث افزایش نارضایتی بین کارفرمایان و کارگران شده است. بسیاری از کارگاههای کوچک که توان خرید ژنراتور یا تجهیزات پشتیبان ندارند، ناچار به تعطیلی یا کاهش فعالیت شدهاند. در شرایطی که تولید با رکود، تورم و هزینههای سرسامآور مواجه است، ضربه برق میتواند آخرین میخ بر تابوت بسیاری از کسبوکارهای تولیدی باشد.
کارشناسان معتقدند برای جلوگیری از تکرار این بحران، باید سیاستگذاری مشخصی برای تأمین برق صنایع در نظر گرفته شود. یکی از پیشنهادها، الزام صنایع بزرگ به تولید برق مورد نیاز خود از طریق انرژیهای تجدیدپذیر یا مولدهای مقیاس کوچک است. همچنین توسعه شبکه برقرسانی و مدیریت دقیق بار در شبکه سراسری از جمله اقداماتی است که میتواند از خاموشیهای ناگهانی جلوگیری کند.
در نهایت، ادامه این روند نهتنها تولید ملی را تهدید میکند، بلکه به تعطیلی گسترده کارگاهها، افزایش بیکاری و کاهش صادرات غیرنفتی منجر خواهد شد؛ موضوعی که برخلاف سیاستهای اعلامشده برای حمایت از تولید و رشد اقتصادی است.
