مجتمع فولاد خراسان، بهعنوان بزرگترین واحد فولادی شرق کشور، تنها یک کارخانه تولید آهن و فولاد نیست؛ بلکه یک موتور محرک اقتصادی است که هزاران شغل مستقیم و غیرمستقیم را در منطقه ایجاد و حفظ کرده است. این مجموعه با بیش از سه هزار پرسنل فنی و اداری، بهطور مستقیم معیشت حدود ۱۰ هزار نفر را تأمین میکند اما این رقم تنها بخشی از واقعیت است.
بر اساس مطالعات اقتصادی، به ازای هر شغل مستقیم در صنایع فولادی بین ۳ تا ۱۵ شغل غیرمستقیم ایجاد میشود. این مشاغل غیرمستقیم طیف گستردهای از حوزهها را دربر میگیرد: از حملونقل مواد اولیه و محصولات، تأمین قطعات و تجهیزات، خدمات پشتیبانی و تعمیرات، تا کسبوکارهای کوچک پیرامونی مانند رستورانها، فروشگاهها و خدمات رفاهی برای کارکنان.
با این معیار، مجتمع فولاد خراسان علاوه بر ۱۰ هزار شغل مستقیم و غیرمستقیم وابسته به کارکنان خود، احتمالاً برای بیش از ۲۰ هزار خانواده در سطح منطقه و استان نقش حیاتی در تأمین درآمد دارد. این حجم از وابستگی نشان میدهد که کوچکترین اختلال در روند فعالیت یا سیاستگذاری این شرکت، میتواند به بحران معیشتی گستردهای منجر شود.
تغییرات مدیریتی؛ ریسک پنهان در قلب یک صنعت استراتژیک
در ماههای اخیر، تغییرات مدیریتی و حواشی پیرامون آن در این شرکت، موجی از نگرانی را در میان کارکنان، فعالان اقتصادی و حتی بازار سرمایه ایجاد کرده است.
تغییر مدیریت در چنین مجموعهای، اگر بدون برنامهریزی دقیق و شناخت عمیق از ساختار تولید، بازار و منابع انسانی انجام شود، میتواند زنجیرهای از مشکلات را به همراه داشته باشد مانند:
کاهش اعتماد و انگیزه نیروی انسانی
اختلال در سیاستگذاری تولید و فروش
ناپایداری قراردادهای تأمین مواد اولیه و مشتریان
کاهش بهرهوری به دلیل تغییرات ناگهانی در استراتژیها
در اقتصاد منطقهای که بخش بزرگی از درآمد خانوارها به صنایع فولادی و مشاغل مرتبط وابسته است، هر گونه بیثباتی مدیریتی نهتنها یک مسئله داخلی شرکت، بلکه یک بحران اجتماعی بالقوه محسوب میشود.
صنایع فولادی؛ بیش از تولید، محرک توسعه منطقهای
فولاد خراسان سالهاست که علاوه بر تولید محصول، در توسعه زیرساختهای اقتصادی و اجتماعی منطقه نیز نقشآفرین بوده است. ایجاد مشاغل پایدار، رونق حملونقل ریلی و جادهای، توسعه صنایع پاییندستی و حتی افزایش سرمایهگذاری در حوزه خدمات و مسکن، بخشی از اثرات جانبی این صنعت مادر است.
به همین دلیل، تصمیمات مدیریتی در چنین مجموعهای تنها یک تغییر اداری ساده نیست، بلکه تصمیمی با ابعاد اقتصادی، اجتماعی و حتی سیاسی است.
ضرورت شفافیت و پاسخگویی
با توجه به حجم اثرگذاری این مجتمع، انتظار میرود که نهادهای بالادستی و سهامداران عمده، در خصوص تغییرات مدیریتی اخیر شفافسازی کنند و استراتژی مشخصی برای تداوم تولید و ثبات اشتغال ارائه دهند. تجربه نشان داده که بیتوجهی به آثار اجتماعی تصمیمات صنعتی، در بلندمدت هزینههای سنگینی بر دوش اقتصاد محلی و ملی خواهد گذاشت.
لینک کوتاه :
https://www.neyshabouronline.ir/?p=13850
